Spacer do stadionu Tüpraş: wzdłuż brzegu Bosforu, w kierunku Beşiktaşu

Stadion może pomieścić 41 000 osób. W dniu meczu skupia na sobie całą emocjonalną uwagę miasta.

Stadion Tüpraş — znany oficjalnie pod nazwą sponsora, ale powszechnie uznawany za stadion Beşiktaşu, w rozmowie nazywany Vodafone Park, a w skrócie po prostu Beşiktaş — położony jest nad brzegiem Bosforu na skraju dzielnicy Beşiktaş, około dwóch kilometrów od centrum Çukurcuma. W zależności od tego, jak to zmierzyć, jest to albo 20 minut spacerem, albo jedna z przyjemniejszych tras spacerowych w Stambule. Nie ma powodu, dla którego nie mogłoby to być jedno i drugie.

Hammamhane znajduje się przy ulicy Çukurcuma Caddesi. Wyjdź frontowymi drzwiami — mijając Cafera, jeśli zajmuje swoje zwyczajowe miejsce — i idź w dół w kierunku brzegu. Ulice opadają tu stromo, podobnie jak w całej dzielnicy Beyoğlu, przechodząc od bruku do kamiennych schodów, a następnie z powrotem do bruku, by w końcu wyrównać się w pobliżu drogi nadbrzeżnej. Przechodzisz przez dolną część dzielnicy Cihangir, przez ciche uliczki mieszkalne, które większość odwiedzających mija bez zatrzymywania się, i docierasz do Tophane.

Ulica Boğazkesen kończy się nad wodą. Tutaj należy skręcić w lewo, w kierunku Kabataş, a przez resztę spaceru Bosfor będzie rozciągał się wzdłuż drogi.

Pierwszy odcinek przebiega przez Galataport — stambulski terminal wycieczkowy, niedawno przebudowany na obiekt, z którego miasto faktycznie korzysta. Jeśli nie ma tam żadnego statku, nadbrzeżna promenada jest otwarta, a trasa biegnie bezpośrednio wzdłuż brzegu. Azjatycki brzeg jest na tyle blisko, że widać go w szczegółach, a nie tylko z daleka. Jeśli w porcie cumuje statek wycieczkowy, a nabrzeże jest zamknięte, trasa biegnie dalej wzdłuż ulicy Meclis-i Mebusan Caddesi, która przebiega równolegle i nie traci prawie nic ze swojego uroku.

Za Galataportem trasa prowadzi do Uniwersytetu im. Mimara Sinana — jednej z najstarszych instytucji sztuk pięknych w Stambule, założonej w 1882 roku, mieszczącej się w budynku, który wygląda, jakby kształcił ludzi dokładnie od tamtego czasu. Studenci przemieszczają się między budynkiem głównym a pracowniami nad brzegiem morza z niespiesznym spokojem osób pracujących w miejscu, które dobrze znają. Warto tu na chwilę zwolnić, choćby po to, by uświadomić sobie, że ten odcinek nabrzeża pełni ważną rolę – w sztuce, edukacji i w związku z morzem – znacznie dłużej niż ktokolwiek, kto teraz nim spaceruje.

Dalej znajduje się park Fındıklı. Długi, wąski pas zieleni między drogą a wodą, gdzie mieszkańcy miasta siedzą na ławkach i obserwują, jak cieśnina robi to, co robiła od zawsze. W zwykłe popołudnie jest to jeden z spokojniejszych odcinków europejskiego nabrzeża. W dniu meczu sytuacja wygląda zupełnie inaczej — tłum gęstnieje, poruszając się w jednym kierunku, a park staje się swego rodzaju miejscem zgromadzeń dla wszystkich zmierzających do Kabataş i dalej.

Trasa spacerowa prowadzi z Fındıklı do Kabataş, a stamtąd droga biegnie wzdłuż brzegu, mijając Pałac Dolmabahçe — XIX-wieczny pałac osmański położony bezpośrednio nad brzegiem Bosforu, którego fasada rozciąga się na długości prawie 600 metrów wzdłuż nadbrzeżnej drogi. Na jej końcu pojawia się stadion. Podchodząc od tej strony, idzie się wzdłuż jednego z najwspanialszych budynków w mieście, co nie jest złym sposobem na dotarcie gdziekolwiek.

W wieczory koncertowe nabrzeże tętni własną energią — grupy ludzi zmierzające w tym samym kierunku, cichy szum oczekiwania poprzedzający wielkie zgromadzenia, uliczni sprzedawcy pojawiający się znikąd z flagami, szalikami i przedmiotami o niejasnym przeznaczeniu. W dni meczowe tłum mieni się czarno-białymi barwami Beşiktaşu. Kibice klubu mają szczególną więź z tym stadionem — zastąpił on stary stadion İnönü, na którym grali przedstawiciele poprzedniego pokolenia. W drodze na stadion czuć historię.

Stadion znajduje się tuż nad brzegiem wody, co jest niezwykłe z architektonicznego punktu widzenia i robi niesamowite wrażenie. Gdy trybuny są pełne, dźwięk roznosi się nad Bosforem.

Po meczu znów ta sama droga powrotna. Nocne miasto w tej nadbrzeżnej dzielnicy jest spokojniejsze, niż można by się spodziewać — woda tłumi hałas w sposób, w jaki nie robią tego ulice w głębi lądu. Zanim dotrzesz do Çukurcuma, dzielnica znów staje się sobą.

Większość hoteli w pobliżu stadionu Tüpraş to albo drogie sieciowe hotele nad brzegiem morza, albo standardowe hotele biznesowe. Hammamhane nie należy do żadnej z tych kategorii — to 23-pokojowy hotel położony w dzielnicy, do której można dojść w 20 minut. Różnica polega na tym, do czego wracasz po meczu.